پاسخ: حق يا باطل بودن چيزى را مى‏توان از سه راه فهميد:

1. عقل مستقل؛ زيرا عقل در مواردى به تنهايى مى‏تواند راجع به مسايلى نظر بدهد (مستقلات عقلى)؛

2. عقل غير مستقل؛ يعنى عقل با به‏كار گرفتن مقدماتى از جاهاى ديگر حق يا باطل بودن چيزى را بفهمد (غير مستقلات عقلى)؛

3. در برخى موضوعات تنها خداوند حكم مى‏دهد.

عقل به گونه مستقل و بديهى، ملاك حق يا باطل بودن چيزى را فراوانى يا كمى جمعيت نمى‏داند؛ بلكه معيار آن را استحكام و اتقان و عدم اينها مى‏داند و اين قانون در همه جا وجود دارد؛ براى نمونه، حق و باطل، درستى و نادرستى و ردّ و قبول فرضيه‏ها و مسائل هر علمى به كمى يا فراوانى هواداران آن فرضيه بستگى ندارد، بلكه به عكس معمولاً طرفداران نظريه‏هاى علمى دقيق، در ابتدا بسيار اندك  بوده‏اند.

ما مسلمانان پذيرفته‏ايم سرچشمه تمام آموزه‏هاى دينى، وحى الهى است كه با عقل سليم نيز سازگار و هماهنگ است. از جمله اين آموزه‏ها، حق يا باطل بودن چيزى است كه براى شناخت آن، نشانه‏ها و ملاك‏هايى وجود دارد. پى‏بردن به حقانيت يا ناحقّ بودن هر پديده‏اى در منابع شيعه و سنى به فراوانى يا كمى آن پديده بستگى ندارد و هيچ دانشمند و محقّقى به اين معيار باطل پايبند نيست. بنابراين مى‏توان گفت:

الف) اگر اكثريت نشانه حقانيت باشد، بايد بپذيريم همه شيعيان و سنى‏ها باطلند و بايد همه از اسلام دست برداريم!!! زيرا الان اكثريت مردم جهان غير مسلمانند؛ براى نمونه كشور چين با بيش از يك ميليارد جمعيت و هند با قريب به يك ميليارد نفر، در اردوگاه غير مسلمانان هستند و نسبت به جمعيتشان تعداد بسيار اندكى مسلمان دارند.

ب) ملاك حق يا باطل بودن يك مكتب، تعداد جمعيت هواداران آن نيست. قرآن كريم در آيات متعددى راجع به اين مسأله مى‏فرمايد:

1. « وَ لا تَجِدُ أَكْثَرَهُمْ شَاكِرينَ» [1]؛ بيشتر آنان را سپاس‏گذار نخواهى يافت.

2. « اِنَّ أَوْلِيَاؤُهُ الاّ الْمُتَّقوُنَ وَلكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لا يَعْلَمُونَ» [2]؛ اولياى او نيستند، مگر پرهيزكاران، ولكن بيشتر آنان نمى‏دانند.

3. « وَ قَلِيلٌ مِنْ عِبَادِى الشَّكُور» [3]؛ و اندكى از بندگان من سپاس‏گذارند.

كسى از اميرمؤمنان على‏ عليه السلام پرسيد: كه چگونه مى‏شود مخالفان تو در جنگ جمل كه اكثريت نسبى را تشكيل مى‏دادند باطل باشند؟ حضرت فرمودند: «ان الحقّ و الباطل لا يعرفان بأقدار الرجال، أعرف الحق تعرف أهله، أعرف الباطل تعرف أهله» [4]؛ حق و باطل با تعداد پيروان، شناخته نمى‏شود، حق را بشناس! اهل آن را خواهى شناخت، باطل را بشناس! اهل آن را خواهى يافت.

ج) اگر تاريخ اسلام و پيش از آن را مطالعه كنيم در مى‏يابيم پيروان حق و خداپرستى معمولاً در اقليت بوده‏اند؛ براى نمونه؛

1. اصحاب حضرت موسى‏ عليه السلام در اقليت بوده‏اند؛

2. ياران و حواريون حضرت عيسى‏ عليه السلام اندك بودند؛

3. اصحاب كهف 313 نفر بودند؛

4. پيامبر اكرم‏ صلى الله عليه وآله وسلم را پس از سه سال تبليغ طاقت فرسا تنها 40 نفر همراهى  كردند؛

5. در جنگ بدر ياران پيامبر اسلام 313 نفر و سپاه دشمن را بيش از 1000 نفر تشكيل مى‏دادند.

د) اگر يك سرشمارى دقيق از جمعيت مسلمانان انجام گيرد، دانسته مى‏شود جمعيت شيعه از اهل‏سنّت كمتر اما نرخ رشد جمعيّت شيعيان از اهل‏سنّت بيشتر است. بر اساس برخى روايات شيعه و سنى، تعداد شيعيان واقعى كه پس از رحلت رسول اكرم ‏صلى الله عليه وآله وسلم در كنار حضرت اميرمؤمنان على‏عليه السلام ماندند اندك بود؛ براى نمونه بر اساس حديث معروف به «روايات حوض» كه در كتب مختلف اهل‏سنّت وجود دارد، [5] بيشتر مردم و اصحاب رسول خدا به سبب رفتارهايشان درباره جانشينى پيامبر اكرم‏ صلى الله عليه وآله وسلم مرتد شمرده شده‏اند و كنار حوض كوثر فقط اندكى همراه رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم مى‏مانند و بقيه آنان به خشم خدا و رسولش گرفتار مى‏شوند.

با در نظر گرفتن مبناى فوق مى‏توان گفت: حداكثر افرادى كه پيرو حضرت امام على ‏عليه السلام بودند 100 نفر و حداقل افرادى كه از غير اميرمؤمنان‏ عليه السلام پيروى كردند يك ميليون نفر به شمار مى‏آيند. هم‏اكنون اگر جمعيت مسلمانان يك ميليارد و سيصد ميليون نفر باشند حداقل 300 ميليون نفر آنان شيعه و حداكثر يك ميليارد نفر آنان سنى هستند؛ يعنى به طور تقريبى، جمعيت شيعه نسبت به سنى هم‏اكنون يك چهارم است.

بر اساس محاسبه فوق، جمعيت اهل‏سنّت از يك ميليون نفر در آغاز به يك ميليارد نفر در حال حاضر رسيده است و شيعيان نيز از يكصد نفر به سيصد ميليون نفر فزونى يافته‏اند؛ در نتيجه رشد جمعيتى اهل‏سنّت يك هزار و در شيعه سه ميليون برابر شده است و اين در حالى است كه شيعيان در طول تاريخ توسّط حكام جور بامحدوديت‏ها و قتل و عام‏هاى گسترده روبرو بوده‏اند.

پاورقي

[1] سوره اعراف، (7) آيه 17.

[2] سوره انفال، (8) آيه 34.

[3] سوره سبأ، (34) آيه 13.

[4] علامه محمد باقر مجلسى، بحارالانوار، ج 32، ص 228، و حلية الابرار، بحرانى، ج 2، ص 354، و أنساب الاشراف، بلاذرى با تحقيق محمودى، ص 239-274، و تاريخ يعقوبى، ج 2، ص 210.

[5] اسماعيل بخارى، صحيح بخارى، كتاب الرقاق، باب الحوض، رقم 149 ،8، و صحيح مسلم، مسلم نيشابورى، ج 1، ص 150، ج 7، ص 66-72.